بلباسی، یادگار خانطومان

1- کارهایفرهنگی اش زبانزد بود. خیلی ها شاید او را به خاطر فعالیت هایش در ستاد راهیان نوربشناسند یا به خاطر تلاش هایش در راه اندازی موکب و ... در پیاده روی اربعین. اماگوشه و کنار استان اگر اقدامی جهادی برای کمک به محرومین نیاز بود، می توانستیحضور فعال و خستگی ناپذیر محمد را هم ببینی.

در جریان بازسازی خرابی های زلزله ارسباران هم اسم بچه های مازندرانسر زبان ها افتاده بود. در حلقه نیروهای مازندرانی، محمد بلباسی نگینی بود که بهزیبایی می درخشید.

با همین روحیه به سوریه هم که رفت، شب ها وقتی همه می خوابیدند، اوغیبش می زد. مدتی طول کشید تا بفهمیم نیمه های شب، تک و تنها و بی سر و صدا کیسههای شن را پر می کند و با خودش زمزمه ای شیرین دارد.

2- الان کهدارم این وصیت نامه را می نویسم خیلی دلتنگ شده و گریه امانم نمی دهد، بنده لایقشهادت نیستم، اما اگر خداوند

متعال به این کمترین عنایتی بکند و مرگ ما را شهادت در راهش رقم بزند،آن را مدیون تو هستم. وعده ما انشاءالله در

محضر بی بی زینب (س) و ائمهمعصومین، و برای تو صبر زینبی را ارزو می کنم. از طرف من روی فرزندانم را ببوس و

به فرزند چهارم بگو، این سختی ها اسایش به همراه خواهد داشت و دلتنگبابا نباشد.