اسدی، یادگار خانطومان

1- از همانکودکی، موی سرش را هم مدل خیرالله شانه می زد. می گفت: دوست دارم مثل برادرم شهیدشوم.

یک بار هم خواب دید که دارد از آسمان به پیکر قطعه قطعه شده اش نگاهمی کند.

روزهای آخر می گفت: هر جا می روم انگار خیرالله را هم می بینم. دیگروقت رفتن شده ...

2- ایستادهبودم دم هیئت و سوار شدن بچه ها را تماشا می کردم. سه روز مانده بود به شهادت آقاو رفقای هیئتی داشتند می رفتند برای مشهد. یکی آرام زد روی شانه من و گفت: از چیزیناراحتی؟ با اصرارش جواب دادم. وقتی فهمید به خاطر مشکل مالی نمی توانم زیارتبروم، رفت و چند دقیقه بعد برگشت. پولی که توی جیبم گذاشت برای سفر کفایت می کرد.قبول نکردم. برای من امکان ادای قرض وجود نداشت. لبخندی زد: به فکر پس دادنش نباش.پا بوس آقا که رفتی سلام مرا هم برسان. آن موقع همدیگر را نمی شناختیم. امروز اماسید جواد اسدی را به خوبی می شناسم.